X
تبلیغات
رایتل
پنج‌شنبه 13 فروردین‌ماه سال 1394

دوازدهم


حریقِ قلعه‌یی خاموش …


برای مادرم

زنی شب تا سحر گریید خاموش.
زنی شب تا سحر نالید، تا من
سحرگاهی بر آرم دست و گردم
چراغی خُرد و آویزم به برزن.

 

زنی شب تا سحر نالید و ــ افسوس! ــ

مرا آن ناله‌ی خامُش نیفروخت:
حریقِ قلعه‌ی خاموشِ مردم
شبم دامن گرفت و صبحدم سوخت.

 

حریقِ قلعه‌ی خاموش و مدفون
به خاکستر فرو دهلیز و درگاه
حریقِ قلعه‌ی خاموش ــ آری ــ
نه شب گرییدنِ زن تا سحرگاه.

 

۱۹ اسفند ۱۳۳۶


پ.ن: شعر بالا از سایت رسمی احمد شاملو انتخاب گردیده است.



برچسب‌ها: نوروزنامه، شعر، شاملو